Πετώ ψηλά, πετώ ψηλά τα σύννεφα ακουμπάω και νιώθω από μακρυά τον πόνο μου πιο μικρό ~ εκεί ψηλά, κάποιες μορφές περίεργα κοιτάνε βουβές σκιές, βουβές σκιές παντού μ' ακολουθάνε ~ Κοιτώ μακρυά, κοιτώ μακρυά τον ήχο σου γυρεύω νιώθω να είσαι εδώ κοντά και να σ' αγγίξω θέλω ~ κι αν μου μιλάς, κι αν τραγουδάς οι λέξεις βγαίνουν σιωπηλές βουβές κραυγές, βουβές κραυγές παντού μ' ακολουθάνε ~ Μα θα ξεφύγω ψηλά θ' ανέβω σαν ορειβάτης στο κενό σαν πουλί αρπακτικό ψηλά πετώ ...
Με αγαπημένους στίχους από ένα όχι και τόσο εμπορικό τραγούδι θα ξεκινήσει το σημερινό άρθρο... Να κρατιέμαι από πάνω σου όταν πονώ και να γέρνω αργά το κεφάλι στον ώμο, που δεν τρέμουν τα χέρια σου όλο να φθονώ δίκαιος φθόνος σ 'άδικο της ζωής νόμο Ν 'αφουγκράζομαι δάκρυα και γέλια υγρά και ν 'αφήνω στο βλέμμα σου ένα άκοσμο χάδι που γεμίζεις μ 'ανάσες καθώς ξεψυχά το καλύτερο νιότης αν θες μας το βράδυ Να κουρνιάζω ερείπιο στα ερείπια επάνω και να φτύνω σιωπές σ 'άλλες δυό μου ζωές που δε τρέχουν τα σύννεφα και πως ν 'ανασάνω με πατζούρια κλειστά και θνητούς πνεύμονες. ... Τελικά, δεν είναι οι ανεκπλήρωτοι έρωτες γραφτό να αφήνουν σημάδι ανεξίτηλο στο χρόνο, ανοιχτή πληγή στ' αδύναμο σώμα. θα μείνω, στο υπόσχομαι για πάντα πιστός σαν βροχή που νοτίζει το διψασμένο χώμα
Να 'ταν όλα σαν στερνή φορά το λίγο που μένει, για πάντα κρατά να 'ταν η Άνοιξη τραγούδι να 'ταν το τέλος, καινούργια αρχή να 'ταν ο φόβος ένα άγριο λουλούδι κι ο πόνος που μένει, σαν άναρθρη κραυγή υπάρχεις γιατί σε διαβάζω σε άδεια βιβλία, σε πανώ και σε τοίχους υπάρχεις γιατί σε ακούω στην παλιά μελωδία, στους έρημους στίχους Να 'ταν όλα σαν στερνή φορά το λίγο που μένει, για πάντα κρατά...;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου